To αμφίβολο εύρος των διανοητικών ικανοτήτων των λαγοειδών τα καθιστά ικανά να πιστεύουν πως μία τόσο εξαίρετη ηχητικά λέξη όπως το "τΖι- Βι - τΖι - λου", θα μπορούσε να είναι ποτέ βρισιά ή προσβολή. Ούτως ή άλλως το ρεγγόμορφο ψάρι (γαύρος) αποτελεί από μόνο του προσβολή.
Όταν ακόμη τα λεσβομπλόγκς ήταν σχετικά στα πάνω τους, και σε καιρούς λιγότερους χαλεπούς, υπήρχε μια κυρία που έφερε το ψευδώνυμο 5η εποχή.
Περιέγραφε, λοιπόν, τις εμπειρίες της από κάποιο αθηναϊκό pride (υποθέτω του ’08 ή του ’09) και κατέληγε με την αποχώρησή της απ’ την Κλαθμώνος, με μία συνομιλία μεταξύ αυτής και του ταξίτζη:
Έχεις παρατηρήσει
πόσο αστείος δείχνει ο συνεπιβάτης μιας μηχανής όταν κρατιέται απ’ όπου μπορεί -εκτός-
από το πιο εύκολο σημείο δλδ, τον οδηγό; ... Μια θα γέρνει πολύ μπροστά να κρατιέται
από τα πλαϊνά του ρεζερβουάρ (για τις μηχανές σπορ), την άλλη θα γέρνει πίσω, με κίνδυνο
εξαρθρώσεως, να πιάνεται από τη σχάρα (για τα παπιά κλπ), απ' τα φώτα, απ' τον αέρα κ.λπ.. Και προπάντων ο καβάλος
(και τα παρακείμενα τμήματα) του συνοδηγού θα κρατούν την απαραίτητη "έχεις την πανώλη!" απόσταση
από τον οδηγό. (Δεν το συζητώ για τις κυρίες που καβαλούν και ιππεύουν πλαγίως,
λόγω φούστας, άθλος! Γουστόζικο, βιτσιόζικο και γραφικό ... σαν τα τρίκυκλα ένα πράγμα).
Ο ήλιος βαράει ντάλα,
όχι σαν σήμερα που έχει συννεφιά κι ώρα είναι 16:10, πάνω στη Συγγρού. Η ζέστη κάνει αυτό το εφέ
του τρεμοπαίγματος στην άσφαλτο και τα τζάμια και παντού. Εξατμίζεσαι ολόκληρος
ή περίπου. Κι οδηγείς τη μηχανή. Απ΄το κεφάλι σου τρέχει ο ιδρώτας, εξατμίζεται
με εφέ κι αυτός. Ανάθεμα η ώρα και η στιγμή για τα μαύρα ταττού στην πλάτη και το σβέρκο (κυρίως τον
σβέρκο που είναι γυμνός). Ο ήλιος καίει μία φορά το δέρμα σου και 2 φορές το μαύρο δέρμα
σου και όπως είναι φυσικό σκας και πλαντάζεις.
Και ο συνεπιβάτης
μοιάζει να έχει κουρνιάσει στη πλάτη σου, προσπαθώντας -μάλλον δίχως να το ξέρει-
να καλύψει αυτό το κενό που είχαν-έχουν και θα έχουν αφήσει μεταξύ του όοοοοολοι οι υπόλοιποι συνταξίδευτες μηχανών.
Μια το πιγούνι και μια το μάγουλο ακουμπά στο σβέρκο σου (που τον αισθάνεσαι σαν να έχει γίνει τσιτσιριστό μιξ-γκριλ). Το πιγούνι του συνεπιβάτη πιέζει, αλλά το μάγουλο είναι λίγο καλύτερα (και ο καβάλος επίσης) -αν και ζεστό- και αισθάνεσαι
πως κάθε σου πόρος αναδύει καούρα, αλλά παρόλα αυτά ο συνεπιβάτης
κολλάει πάνω σου και εσύ κολλάς ακόμα πιο πολύ. Και έχει και τα χέρια σφιχτά γύρω
απ’τη κοιλιά σου, και εσύ σκέφτεσαι ότι καίγεσαι-καίγεσαι-καίγεσαι!. Σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός
από το παρόν και το «εδώ», οτιδήποτε άλλο, αδυναμία στο φόκους, το μυαλό να λιώνει.
Και ο συνεπιβάτης σε σφίγγει-σφίγγει-σφίγγει ενώ σκέφτεται την κρίση και καταλαβαίνεις το πηγούνι του να ανοιγοκλείνει λέγοντας: "ΑΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ".
Αλλά και πάλι τίποτα-τίποτα, μα τίποτα σου λέω
δεν αξίζει να κρατιέσαι από τα πλαϊνά των ρεζερβουάρ ή τις πίσω σχάρες.
Οι παλαιότερες ομαδικές
μούτζες στη βουλή, καλώς ή κακώς, μου προκαλούσαν άβολα (και άλλα συναισθήματα),
δεν συμμετείχα.
Χτες, γύριζα για
κάποια ώρα γύρω από το Σύνταγμα, χωρίς να πλησιάζω πολύ. Εδώ πάλι, μου έβγαιναν
αβίαστα αρκετές χειρονομίες και σχολιασμός. Γραφικό; May bee*.
Κάτι στον τρόπο
των επίτηδες «μπριζάρω και γκαρίζω» ομιλιών από τα support και το main act στα μεγάφωνα, (ματσίλα-κλανιά, μια καθ’όλα γλοιώδης performance, με anxiety). Κάτι στα πάμπολλα
τεράστια πράσινα λάβαρα, που επιστρατεύτηκαν για να γεμίσουν τα κενά της
ομολογουμένως χαμηλής προσέλευσης. Κάτι στις 1/3 λέξεις
να είναι το «ΠΑΣΟΚ» και δώστου και μπήχτου. Κάτι στους καπνούς
των σκυλάδικων (επίσης για να καλύψουν το κενό της χλιαρής προσέλευσης). Αλλά κυρίως κάτι στις
τεράστιες «τρύπες» που έχουν γενικώς δημιουργήσει/αφήσει, ούτως ώστε να έχουν τα
διάφορα «σκατά» πάτημα, να γεμίζουν. Κάτι στο ότι η
βασική σημερινή κριτική αυτής της ομιλίας στο Σύνταγμα είχε να κάνει με το
γεγονός ότι εθεάθησαν και κάποιοι (υποστηρικτές;) μετανάστες με σημαίες. Κάτι στο «ΚΩΛΟΠΑΙΔΟ,
ΜΟΥΛΕ, ΜΟΥΛΕ, ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ», του ματσ-άντρα και της ματσ-γυναίκας: μούλος. Κάτι στο "ο Γέρος της Δημοκρατίας".
Αλλά κυρίως στο ότι
(θα) τρέχουμε με φόρα προς τα πίσω, με τις ευλογίες των, με κάνει να θέλω να πω πως:
Ωραίο .... ,
απαντάς ΜΟΝΟ στη Φύση.
Πρωτομαγιά, Νέα Μάκρη
(ένα μέρος που συναντάς περισσότερα πράγματα από εξωτικές περιπτερούδες).
"Γύριζα" γύρω-γύρω
... κόβοντας γήινους φορμαλιστικούς καμβάδες
ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σε παράξενες
και σκερτσόζες λεπτομέρειες,
με μάτια να ηρεμούν και να λιώνουν στο χρώμα,
κάτι που δεν συμβαίνει συχνά, τελευταίως
Σε σκηνές εγλημάτων σειρών και ταινιών έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις γυναίκες σε ρόλο θύματος (sic). Και, όμως, σε κάποιες περιπτώσεις, όπως μας δείχνει η εμπνευσμένη από αληθινές ιστορίες σίριαλ κίλερ σειρά της Beond, οι γυναίκες γίνονται θύτες δίχως οίκτο (sic). Το σημερινό επεισόδιο αναφέρεται στη διαβόητη σίριαλ κίλερ Αϊλίν Κάρολ Γουόρνος, η οποία σκότωσε 7 άνδρες μέσα σε ένα χρόνο στη Φλόριντα στα '90's και η ιστορία της έγινε ευρύτερα γνωστή από το φιλμ "Monster", με τη Σαρλίζ Θερόν [...] να αποσπά Όσκαρ για την ερμηνεία της. Στο ίδιο πνεύμα η γερμανικής καταγωγής Άννα Χαν δολοφονούσε ηλικιωμένους στην Αμερική για να οικιοποιηθεί την περιουσία τους, ενώ η Δωροθέα Πουέντε δηλητηρίαζε τους τροφίμους του οικοτροφείου που διατηρούσε, για να κλέψει το επίδομα πρόνοιας που έπαιρναν και έθαβε και τα πτώματα στην αυλή της.
(Η Καθημερινή -TV)
Παιδική Ηλικία
Η Αϊλίν Γουόρνος γεννήθηκε με το όνομα Αϊλίν-Κάρολ Πίττμαν στο Ρότσεστερ του Μίσιγκαν στην Αμερική την 29η Φεβρουαρίου του 1956. Η μητέρα της, Νταϊάν Γουόρνος, ήταν μόλις δεκαπέντε ετών όταν παντρεύτηκε τον Λίο Ντέιλ Πίττμαν στις 3 Ιουλίου 1954. Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα και δύο μήνες πριν γεννηθεί η Αϊλίν, η Νταϊάν πήρε διαζύγιο από τον Λίο Πίττμαν. Η Αϊλίν είχε έναν ακόμα αδελφό, τον Κίθ, μεγαλύτερο κατά ένα χρόνο, γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1955.
Η Αϊλίν Γουόρνος δεν γνώρισε τον πατέρα της όταν γεννήθηκε, γιατί εκείνος βρισκόταν ήδη στην φυλακή για τον βιασμό και την απόπειρα ανθρωποκτονίας ενός επτάχρονου κοριτσιού. Ο Λίο Πίττμαν, κατόπιν, θεωρήθηκε σχιζοφρενής και καταδικάστηκε αρκετές φορές για σεξουαλικά εγκλήματα σε ανήλικα παιδιά, μπαίνοντας και βγαίνοντας από τη φυλακή, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε κρεμασμένος στο κελί του το 1969. Όσον αφορά τη μητέρα της Αϊλίν Γουόρνος, Νταϊάν, εγκατέλειψε τα παιδιά της στις αρχές του 1960, αφήνοντας τα στους γονείς της, Λόρι και Μπρίττα Γουόρνος, οι οποίοι τα υιοθέτησαν νόμιμα στις 18 Μαρτίου 1960. Η Αϊλίν ήταν τότε τεσσάρων ετών.
Σε ηλικία 11 ετών η Αϊλίν άρχισε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με μόνο αντάλλαγμα ναρκωτικά, τσιγάρα και τρόφιμα. Επίσης, ξεκίνησε να έχει σεξουαλικές σχέσεις και με τον αδελφό της, Κιθ. Η Γουόρνος είχε κατηγορήσει, επίσης, τον αλκοολικό παππού της πως την είχε ξυλοκοπήσει και βιάσει ως παιδί. Σύμφωνα με τις κατηγορίες, πριν να την χτυπήσει, την ανάγκαζε να αφαιρεί όλα τα της ρούχα. Το 1970 και μετά τον βιασμό της από ένα φίλο του παππού της, έμεινε έγκυος. Γέννησε σε ένα ίδρυμα για άγαμες μητέρες και έδωσε το μωρό της για υιοθεσία. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού της, η Αϊλίν Γουόρνος διώχθηκε από το σχολείο, έχασε τη γιαγιά της από ηπατική ανεπάρκεια και τέθηκαν η ίδια και ο αδελφός της υπό την φροντίδα και την προστασία του δικαστηρίου. Σε ηλικία 15 ετών, ο παππούς της την έδιωξε από το σπίτι και η Αϊλίν άρχισε να συντηρεί τον εαυτό της δουλεύοντας ως ιερόδουλη, ζώντας μέσα στο δάσος κοντά στο παλιό της σπίτι.
Φόνοι
Ρίτσαρντ Μάλλορι (Richard Mallory), 51 ετών, 30 Νοεμβρίου 1989- Ιδιοκτήτης καταστήματος με ηλεκτρονικά στο Clearwater της Φλόριντα. Είναι το πρώτο θύμα της Αϊλίν Γουόρνος και ισχυρίστηκε πως τον σκότωσε, ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Ο ίδιος είχε καταδικαστεί παλαιότερα για βιασμούς. Δύο μέρες μετά, ο αναπληρωτής σερίφης της κομητείας Volusia της Φλόριντα, βρήκε το εγκαταλειμένο όχημα του Μάλλορι. Στις 13 Δεκεμβρίου 1989 βρέθηκε το σώμα του Μάλλορι, μέσα σε δασώδη περιοχή, αρκετά χιλιόμετρα μακριά. Είχε πυροβοληθεί αρκετές φορές, αλλά η αιτία θανάτου του ήταν οι δύο σφαίρες που βρέθηκαν στον αριστερό πνεύμονα. Αυτός ήταν και ο φόνος που την καταδίκασε σε θάνατο.
[...]
Σύλληψη και Καταδίκη
Ένα χρόνο αργότερα, στις 14 Ιανουαρίου 1992, η Γουόρνος παρευρέθηκε στη δίκη της για τον φόνο του Ρίτσαρντ Μάλλορι. Οι προηγούμενες καταδίκες της και άσχημες πράξεις που υπήρχαν στο ποινικό μητρώο της δε θα της επέτρεπαν να υπερασπιστεί να τον εαυτό της, αλλά μετά την εφαρμογή του κανόνα Williams (Williams Rule), είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει και να εισάγει στοιχεία στη δίκη προς υπεράσπισή της. Στις 27 Ιανουαρίου, η Αϊλίν Γουόρνος καταδικάστηκε για τον φόνο του Ρίτσαρντ Μάλλορι, με τη βοήθεια της μαρτυρίας της Τύρια Μουρ. Στην καταδίκη της, ψυχίατροι την υπερασπίστηκαν δηλώνοντας πως ήταν διανοητικά ασταθής και ότι είχαν διαγνώσει Οριακή (μεταιχμιακή) διαταραχή προσωπικότητας. Τέσσερις μέρες μετά, όμως, καταδικάστηκε σε θάνατο.
[...]
Εκτέλεση
Η έφεση της Γουόρνος στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απορρίφθηκε το 1996.
Το 2001, ανήγγειλε ότι δεν θα εκδώσει περαιτέρω ένδικα μέσα κατά της
θανατικής ποινής. Αυτή προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντα για
το δικαίωμα της απόλυσης του νομικού παραστάτη της και να σταματήσει
όλες τις ενστάσεις, λέγοντας: “Σκότωσα αυτούς τους άντρες και τους
λήστεψα στα παγερά. Και θα το έκανα ξανά. Δεν υπάρχει πιθανότητα να με
κρατήσετε ζωντανή ή οτιδήποτε άλλο, γιατί θα σκοτώσω ξανά. Το μίσος
κυλάει μέσα μου... Έχω βαρεθεί να ακούω «Αυτή είναι τρελή» και άλλα
τέτοια. Έχω ήδη αξιολογηθεί πολλές φορές. Είμαι υπεύθυνη, υγιής και
προσπαθώ να πω την αλήθεια. Είμαι αυτή που μισεί την ανθρώπινη ζωή και
θα σκοτώσω ξανά”.
Χτες πρόσεξα τις κριτικές στο Αθηνόραμα, για δύο ταινίες που έχω παρακολουθήσει . Η πρώτη αφορά στο“Indignados” (δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, με ιστορία μυθοπλασίας) και η δεύτερη στο“LeHavre” (μυθοπλασίας).
(1 στα 5 αστεράκια κριτική "α" , του κοινού 4 στα 5)
Βάση της κριτικής λοιπόν μαθαίνουμε πως:
«Οι εικόνες αυτού του πεποιημένου χρονικού είναι τόσο μπανάλ, τόσο συναισθηματικά γλυκερές και παιδαριωδώς συμβολικές, που το όλο εγχείρημα μένει εντελώς μετέωρο - πολίτικα άφελες και κινηματογραφικά άστοχο».
και τώραη άλλη:
(3/5 στα 5 αστεράκια, με σύμφωνη την κριτική "α" και κοινού)
...Μάστα. Ειδού και η υπόθεση της ταινίας «Το λιμάνι της Χάβρης»:
[Φτωχός -πλην τίμιος- gentlemanΓάλλος λούστρος, παίρνει υπό την πλήρη προστασία του άγνωστο ανήλικο μετανάστη αφρικανικής καταγωγής – εξαίρετου χαρακτήρα και μάλιστα βάζει σε 2η μοίρα την επίσης εξαίρετου χαρακτήρα γυναίκα του που βρίσκεται στο νοσοκομείο με την επάρατο (αλλά ω! Της εκπλήξεως στο τέλος γιατρεύεται πλήρως, σαν από θαύμα). Επίσης όλη η γειτονιά, εξαίρετου χαρακτήρα και αυτή, βοηθά την κατάσταση υπέρ του εξαίρετου Γάλλου λούστρου και του παιδιού και μάλιστα ο αστυνομικός με τα μαύρα που παρακολουθεί την υπόθεση (και είναι και αυτός εξαίρετου χαρακτήρα) βοηθά στην φυγάδευση του μετανάστη-παιδιού στη Αγγλία, πρώτα κάνοντας τα στραβά μάτια, δεύτερον διαβεβαιώνοντάς μας για την εξαίρετη ηθική του και τρίτον αποπροσανατολίζοντας τις υπόλοιπες αρχές].
Οπότε σ’ αυτήν την ταινία ... προφανώς ΔΕΝ έχουμε σχηματικούς χαρακτήρες, στρογγυλοποιημένες συμπεριφορές, παιδαριώδη υπόθεση, γλυκερές συγκινησιακές σκηνές και ... προφανώς το εγχείρημα είναι κινηματογραφικά εύστοχο αφού οι θεατές μπορούμε να φύγουμε ικανοποιημένοι από τα μηνύματα της ταινίας και την έκβαση:
Όλα είναι εξαίρετα, όλοι είμαστε (κατά βάθος-ύψος και πλάτος) καλοί, τελικά, και μάλιστα συγκινούμεθα με τη δύναμη αυτής της θριαμβευτικής μας καλοσύνης.
(Και για να μην παρεξηγούμαι και εμένα μου άρεσε η ταινία, θα ήθελα κατά βάθος-ύψος και πλάτος όλοι να είμαστε «καλοί», παρόντες και ενεργητικοί κ.λπ).
Στο Indignadosέχουμε, όμως, διαφορετικά μηνύματα και διαφορετική έκβαση. Η πρωταγωνίστρια εγκλωβίζεται σε μία ακατοίκητη ευρωπαϊκή πόλη-φάντασμα, όπου δεν φαίνεται να υπάρχει καμία διαφυγή, θα μπορούσαμε να πούμε (γλυκερά και παιδαριωδώς) πως αυτό αντικατοπτρίζει έναν συμβολικό θάνατο.
Είναι «κρίμα» που δεν μπορούμε να «συγκινηθούμε» με τη δύναμη της καλοσύνης της ανθρωπότητας σ’αυτή τη περίπτωση. Είναι κρίμα που η/ο (σύντομα) πρώην καλοζωισμένη-ος ευρωπαία-ος δεν μπορεί να διακρίνει ... και είναι αρνητική-ός μπροστά στην όποια αλήθεια των συγκοινωνούντων δοχείων. Τι μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με εμάς; Ανακράζει ο / η δυστυχής;
Εγώ, πάντως, το θεωρώ ντροπή και κυρίως κατάφωρα εξόφθαλμο μία προσπάθεια σαν το “Indignados” -με τα όποια προβλήματά της- να λαμβάνει ότι λαμβάνουν και ταινίες τύπου:
Ο διάβολος μέσα της, John Carter (Από τη Γη του 19ου αιώνα ο τυχοδιώκτης Τζον Κάρτερ τηλεμεταφέρεται στον Άρη, όπου πρωταγωνιστεί σε μια εμφύλια διαμάχη για την κυριαρχία του πλανήτη!?) και Streetdance 2.
_________________________________________________
Και επειδή τυγχάνει να είναι Μ. Παρασκευή, και επειδή έχω Σμιθιάσει παντοιοτρόπως (ναι, δε το έχω ξεπεράσει πλήρως), παραθέτω από τους πάντοτε αγαπημένους "Associates", που ή ρομαντική κλαψο-μιζέρια του Μοζ φάνταζε λίγη μπροστά τους, to be honest:
Shrinking like a pygmy
Flinching like a warrior
Passive from prediction
Confirming of a somebody you
Ask him for an invite
He'll fix an invitation
I want someone to steal from
Anyone but probably you
Tell me Easter's on Friday
And I'll splint my hips
Tell me Easter's on Friday
And I'll bruise my lips
And if I must be frank well I must be tone deaf
Tell me Easter's adjourned
Tell me why, when and where
Tell me Easter's adjourned
I'll meet you half way there
I'll meet you
Be a dignitary
Call me by my surname
Isn't it inconsiderate
Could it be or should it be felt?
If I see you angry
It makes me want to kiss you
Massive contradiction
Confirming of a somebody you
